يا لطيف

اول سلام!

دوم سپاس!

از همه ي دوستاني كه بهم سر زدن و تولدم رو تبريك گفتن نهايت سپاس رو دارم و اميدوارم بتونم ذره اي از درياي لطف اون ها رو جبران كنم...براي شروع مطلب يك سوال دارم..اين روزها حتما اين رو زياد شنيدين:« سپندار مذگان »...29 بهمن ماه كه  روز مهر و عشق ايريانيان باستانه...14 فوريه هم كه...بله! ولنتاين! اين ها رو نگفتم كه بخوام قصه ي تكراريشون رو براتون تعريف كنم و يا رگ ايراني بودنم به غلغل بياد كه بگم 29 بهمن رو پاس بداريد نه 26 بهمن رو...نه! مي خوام يه چيز ديگه بگم...آيا فكر نمي كنيد به وجود اومدن اين روزها به دست انسان ها دليل مهمي داشته؟! يه  علت خيلي مهم...شايد به جاي علت بگم « نياز » بهتر باشه...فكر نمي كنيد انسان ها پشت چنين روزهائي نياز مهمي هم دارند؟! نيازي به اسم..« عشق ».

خدا رو كه همه مي شناسيد! همون كه عين عشقه و مظهر زيبائي ها و رحمت هاست...همون كه انسان رو از عشق آفريد و مهربانانه از روح خودش در او دميد...خدا رو مي گم! اون كه هر روز ما رو با لب هائي به اسم: باران! باد ! مادر! پدر! آب! و خيلي چيزهاي ديگه مي بوسه...خداي ما همون وجوديه كه براش مهم نيست 29 بهمن يا 26 بهمن باشه...براي اون هر روز ،روز عشقه...براي خدا مهم نيست كه ما آراسته باشيم يا زيبا، در هر صورت عاشق ماست! خدا هر روز به ما يه عالمه هديه هاي جورواجور مي ده و اصلا براش مهم نيست كه ما باهاش قهر باشيم يانه، بهش توجه كنيم يا نه،خوب باشيم يا بد،براش هديه اي داشته باشيم يا...نه! خدا ما رو بي منت مي خواد و تنها وجوديه كه هرگز بهمون خيانت نمي كنه...تنهامون نمي ذاره...خدا تنها كسيه كه ما خيالمون راحته كه هميشه هست و هميشه ما رو دوست داره...ما در داشتن خدا دلهره نداريم اما اون تمام فكر و ذكرش اينه كه نكنه ما بد بشيم و به همديگه بدي كنيم...خدا اونقدر خاطرمون رو مي خواد كه اگه مرگ شامل وجود اقدسش مي شد جونش رو فدامون مي كرد و چه چيز بالاتر از اين كه خدا مي گه:« اگه بنده هام مي دونستند كه من چقدر دوستشون دارم از شدت اين علاقه مي مردن! »...اما ما چيكار مي كنيم؟! تمام عشقمون رو پاي معشوقه هاي خيابوني نثار كرديم و خودمون رو براي كساني مي شيم كه برامون تب هم نمي كنن! جالبه كه به خاطر اونها خدا رو به راحتي زير پا مي ذاريم و به راحتي گناه هاي رنگارنگ مي كنيم! حتي اگه ما به شدت خواهان كسي باشيم كه اون هم ما رو خيلي مي خواد آيا اين حق خداست كه بي انصافانه فراموش بشه؟!....ما با خودمون چي كرديم دوستان!...مگه خدا چيزي غير از اين مي خواد كه حتي اگه به فكر اون نبوديم حداقل به هم خيانت نكنيم...همديگه رو براي هم بخوايم..كوتاه بيايم...قانع باشيم...هوس رو در رابطه هامون باطل كنيم...شهوت رو در كنار عشق بخوايم...اگه به كسي گفتيم: يا علي! تا آخرش بمونيم!وجود باارزش همديگه رو به خاطر مسائلي كه بي ارزشن خراب نكنيم...با هم دعوا كنيم اما جدا نشيم...با هم گريه كنيم نه براي هم!...مگه زندگي چند روزه؟! ما كه خدا رو كه تنها وجوديه كه لايق عشقه رو فراموش كرديم پس بيايد كاري كنيم كه حداقل خوشحال بشه...بذاريد خدا از اينكه ميبينه ما با هميم و بدون منت و با كمترين توقع ها همديگه رو مي خوايم خرسند بشه...

بيايد براي همديگه هر روز عاشق باشيم...كمك كنيد تا هر روز ما سپندارمذگان باشه و ولنتاين!

هر روزتون مبارك!